Υπάρχουν δύο στιγμές της ύπαρξης για τις οποίες δύσκολα μιλάμε: η σύλληψη και ο θάνατος.

Σε ένα λύκειο εισάγεται πιλοτικά η Επι­θανάτια Αγωγή. Αυτό που ξε­κινά ως μά­θημα για το τέλος της ζωής, σύντομα ξε­περνά τα όρια της σχο­λικής αίθου­σας και αγ­γίζει όσα οι άν­θρωποι συχνά δυ­σκο­λεύονται να εκφρά­σουν. Η απώ­λεια και το πέν­θος, η μνήμη κι η πίστη, η δωρεά ορ­γάνων και το ψη­φιακό απο­τύ­πωμα γί­νονται αφορ­μές να έρθουν στο φως προ­σω­πικές ιστο­ρίες, φόβοι, ενο­χές, σιω­πές. Μαζί τους ανα­δύο­νται ερω­τή­ματα για τη ζωή, τις σχέ­σεις, την ευθύνη και όσα αφή­νουμε πίσω μας.

Καθώς το μά­θημα προχωρά και η κοι­νω­νία αντιδρά, απο­κα­λύ­πτεται πόσο δύ­σκολο είναι να μι­λή­σουμε για τον θάνατο – και πόσο βαθιά ανα­γκαίο είναι να το τολ­μή­σουμε. Γιατί ίσως, μα­θαί­νο­ντας να μι­λάμε για το τέ­λος, μαθαί­νουμε τελικά να κοι­τάζουμε τη ζωή διαφορετικά.